One of my favorite passages of Bacchae
ὃς δ’ ἦλθ’ ἔπειτ’, ἀντίπαλον ὁ Σεμέλης γόνος
βότρυος ὑγρὸν πῶμ’ ηὗρε κἀσηνέγκατο
θνητοῖς, ὃ παύει τοὺς ταλαιπώρους βροτοὺς
λύπης, ὅταν πλησθῶσιν ἀμπέλου ῥοῆς,
ὕπνον τε λήθην τῶν καθ’ ἡμέραν κακῶν
δίδωσιν, οὐδ’ ἔστ’ ἄλλο φάρμακον πόνων.
(Bacchae, 278-283)
